Informator Portalu Pielęgniarek i Położnych - Ratownictwo medyczne. Miejsce i rola lekarza, pielęgniarki systemu i ratownika medycznego, ratownika oraz dyspozytora medycznego i lekarza koordynatora.
IV
Edukacja w zakresie udzielania pierwszej pomocy
Ustawa nakłada na system oświaty uwzględnienie edukacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy. Szkolenia w zakresie pierwszej pomocy będą prowadzone w szkołach podstawowych, w gimnazjach, w szkołach średnich, W dyskusji nad ustawą podkreślano, że w Polsce mamy dramatyczną przeżywalność w tzw. złotej godzinie. Z reguły czeka się na przyjazd zespołu ratowniczego, nie podejmując działań ratujących życie. Ma to ulec zmienie w sposób zasadniczy. Strona rządowa zapowiadała, że największym sukcesem tej ustawy będzie to, że Polacy nauczą się ratować życie innych, nie będą się tego bali. Zajęcia edukacyjne maja być realizowane z udziałem:
1) lekarzy systemu,
2) pielęgniarek systemu,
3) ratowników medycznych
- którzy mają otrzymywać wynagrodzenie według stawki godzinowej na podstawie umowy cywilnoprawnej.
Ustawa określa, że wysokość stawki godzinowej dla lekarzy systemu, pielęgniarek systemu oraz ratowników medycznych, biorących udział w zajęciach edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy ustala dyrektor szkoły w ramach posiadanych środków finansowych, z tym że wysokość tej stawki nie może być niższa niż wysokość stawki godzinowej dla nauczyciela posiadającego stopień nauczyciela kontraktowego oraz tytuł zawodowy magistra z przygotowaniem pedagogicznym, realizującego tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin. Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy mogą być realizowane przez nauczycieli posiadających odpowiednie przygotowanie. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy, tryb ich nabywania oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego posiadanie przygotowania do prowadzenia zajęć w zakresie udzielania pierwszej pomocy, mając na celu zapewnienie właściwej ich realizacji.
Duże kontrowersje wzbudziła sprawa wymogu posiadania przez osoby, które w szkołach mają kształcić młodzież w zakresie udzielania pierwszej pomocy i ratownictwa medycznego uprawnień pedagogicznych. Stanowisko Ministerstwa Edukacji Narodowej było bardzo rygorystyczne – osoby te winny mieć przygotowanie pedagogiczne zgodnie z obowiązującymi w resorcie edukacji przepisami. Ostatecznie w ustawie nie ma wymogu posiadania uprawnień pedagogicznych. Powoduje to jednak skutek finansowy polegający na tym, że "skoro są to zajęcia z udziałem lekarza lub pielęgniarki bądź ratownika medycznego, to i tak za bezpieczeństwo tych dzieci, opiekę nad nimi odpowiada nauczyciel. W związku z tym skutek finansowy będzie polegać na tym, że dana szkoła będzie ponosić koszty zatrudnienia lekarzy, pielęgniarek i ratowników na podstawie umów zleceń". Jeden z posłów stwierdził w dyskusji, że „będą to zajęcia podwójnie opłacane. To będą najdroższe zajęcia, ponieważ pochłoną środki ministra edukacji narodowej oraz ministra zdrowia”. Prezes PTMR Julian Jakubaszko stwierdził, że zapis w ustawie „zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy mogą być realizowane przez nauczycieli posiadających odpowiednie przygotowanie” w istocie eliminują lekarzy, pielęgniarki i ratowników z edukacji ratownictwa w szkołach.
V
Organizacja systemu
Ustawa określa, że organami właściwymi w zakresie wykonywania zadań systemu ratownictwa medycznego będzie minister zdrowia oraz wojewoda. Minister nadzoruje system, natomiast wojewoda odpowiada za planowanie, organizowanie, koordynowanie systemu oraz nadzór nad systemem na terenie województwa. Wojewoda sporządza wojewódzki plan działania systemu na okres trzech lat. Plan będzie zawierał miedzy innymi:
-
liczbę i rozmieszczenie na obszarze województwa jednostek systemu,
-
kalkulację kosztów działalności zespołów ratownictwa medycznego,
-
określenie lokalizacji centrów powiadamiania ratunkowego i obszarów przez nie obsługiwanych.
Wojewoda w planie umieszcza także:
1) odpowiednią do potrzeb liczbę szpitalnych oddziałów ratunkowych i określa ich rozmieszczenie, kierując się kryterium zapewnienia odpowiedniego czasu dotarcia z miejsca zdarzenia do szpitalnego oddziału ratunkowego oraz liczbą zdarzeń;
2) wykaz jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego.
W sejmowej dyskusji podnoszono sprawę ewentualnego nie równego traktowania podmiotów w fazie tworzenie planu zabezpieczenia ratunkowego. Ustawia nie określa w sposób jednoznaczny – jak ten plan ma wyglądać, w jaki sposób będzie tworzony. Wyrażano obawy, że decyzje podejmowane przy tworzeniu takiego planu mogą doprowadzić do tego, że "podmioty, które od bardzo długiego czasu świadczą usługi medyczne, przy czym są to usługi na bardzo wysokim poziomie pod względem jakościowym, mogą zostać wyeliminowane z rynku. A byłoby to niepowetowaną stratą dla systemu ratownictwa medycznego, ponieważ te podmioty nie tylko świadczą usługi na wysokim poziomie, ale często w krytycznych sytuacjach przejmują ciężar świadczenia usług na danym terenie". Postulowano, aby plan obejmował w szczególności: „sposób koordynowania działań jednostek systemu w sytuacji zdarzenia masowego lub katastrofy ze szczególnym uwzględnieniem szpitalnych planów zabezpieczenia katastrofy”. Bezskutecznie.
Plan zatwierdza minister zdrowia. Na podstawie planu dyrektorzy wojewódzkich oddziałów NFZ będą kontraktować umowy na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych uwzględniając wysokość środków finansowych przewidzianych na ten cel w budżecie państwa (będą one ujęte w planie finansowym NFZ, ale ich dysponentem będzie wojewoda).
Natomiast umowy na świadczenie usług przez lotnicze zespoły ratownictwa medycznego zawierać będzie minister zdrowia.
Zgodnie z ustawa wojewoda ma zapewnić następujące parametry czasu dotarcia na miejsce zdarzenia dla zespołu ratownictwa medycznego od chwili przyjęcia zgłoszenia przez dyspozytora medycznego:
1) mediana czasu dotarcia – w skali każdego miesiąca – jest nie większa niż 8 minut w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 15 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy mieszkańców;
2) trzeci kwartyl czasu dotarcia – w skali każdego miesiąca – jest nie większy niż 12 minut w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy mieszkańców;
3) maksymalny czas dotarcia nie może być dłuższy niż 15 minut w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy mieszkańców.
VI
Centra Powiadamiania Ratunkowego
Ustawa zakładała, że w urzędach wojewódzkich maja działać:
-
centra powiadamiania ratunkowego przyjmujące zgłoszenia z numeru alarmowego 112 i przekierowujące zgłoszenia do właściwej jednostki Policji, Państwowej Straży Pożarnej i pogotowia ratunkowego;
-
oraz lekarz koordynator ratownictwa medycznego działający w wojewódzkim centrum zarządzania kryzysowego.
Oponenci takiego rozwiazania uznali, że "ustawa wprowadza, nie podnoszony wcześniej, pomysł stworzenia centrów powiadamiania ratunkowego w urzędach wojewódzkich. Jest to znowu mnożenie bytów administracyjnych, które ani ekonomicznie, ani merytorycznie, ani organizacyjnie nie mają uzasadnienia. Proponowano i przyjęto w czasie konferencji uzgodnieniowych, że pojawi się funkcja lekarza koordynatora medycznego, który będzie włączany do centrów zarządzania kryzysowego, które istnieją, są zorganizowane, kosztują konkretne pieniądze".
Przedstawiciel rządu podczas prac nad ustawą podkreślał, że „z naszej analizy wynika, że w około 30 powiatach centra powiadamiania ratunkowego już są zbudowane, niemalże dopięte na ostatni guzik, ale są to najczęściej powiaty małe. Teraz może się okazać, że w nowo budowaną sieć CPR trudno będzie wpisać te już działające powiatowe centra, które powstały zazwyczaj przy dużym udziale środków finansowych ze strony samorządów”. Ponadto „dotychczas do tej pory były dwie koncepcje CPR. Ministerstwo Zdrowia określało je jako zespół zadań realizowanych w zakresie ratownictwa medycznego, natomiast Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji wraz z Komendą Główną Państwowej Straży Pożarnej skłaniało się ku koncepcji, że jest to centrum integrujące zadania dyspozytorów różnych służb, ale także centrum, które koordynuje wszystkie dziedziny ratownictwa, z czego, oczywiście, medyczne jest najważniejsze, ale też są inne –ratownictwo chemiczne, techniczne, wodne, górskie czy gaszenie pożarów”.
Zgodnie z założeniami Ministerstwa Zdrowia "jeden CPR będzie przypadał na około 250 tys. mieszkańców, co daje ogólną liczbę 155 CPR w Polsce, natomiast w skali kraju będzie 16 zespołów koordynacji”. Obecnie w Polsce funkcjonuje 125 CPR. Ustawa reguluje, że wojewoda, w drodze porozumienia, może powierzyć wykonanie do dnia 1 stycznia 2010 r. zadań centrów powiadamiania ratunkowego innym podmiotom, w szczególności jednostkom organizacyjnym Państwowej Straży Pożarnej lub jednostkom samorządu terytorialnego. I tak naprawdę, obecny system, może funkcjonować do 2010 r.
Szczegółową organizację centrów powiadamiania ratunkowego, ich liczbę oraz sposób rozmieszczenia określił w rozporządzeniu minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia. Zobacz to rozporządzenie tutaj.
Duże zaniepokojenie panuje w sprawie centrów powiadamiania ratunkowego. Samorządy terytorialne wydały wiele środków finansowych na ich uruchomienie. Natomiast nowa ustawa o ratownictwie medycznym reguluje, że CPR będą działać przy.... urzędzie wojewódzkim. Minister SWiA zalecił wojewodom powstrzymanie się od tworzenia centrów zgodnie z nową ustawą o ratownictwie i utrzymanie systemu powiadamiania ratunkowego w dotychczasowym kształcie.
W przedmiotowej sprawie funkcjonowało wiele projektów jej rozwiazania. Zobacz stan obecny. Zobacz projekt ustawy regulującej przedmiotową problematykę.
VII
Jednostki systemu
Jednostkami systemu są:
1) szpitalne oddziały ratunkowe,
2) zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa medycznego.
Szpitalne oddziały ratunkowe
Minister zdrowia zgodnie z nową ustawa o ratownictwie ma kompetencje do określenia, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe zadania szpitalnych oddziałów ratunkowych,
2) szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji szpitalnych oddziałów ratunkowych w strukturze szpitala oraz warunków technicznych,
3) minimalne wyposażenie, organizację oraz minimalne zasoby kadrowe szpitalnych oddziałów ratunkowych.
Zobacz przedmiotowe rozporządzenie.
Zespoły ratownictwa medycznego i ich skład osobowy regulacje ustawowe
Zespoły ratownictwa medycznego dzielą się na:
1) zespoły specjalistyczne, w skład których wchodzą co najmniej trzy osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny;
2) zespoły podstawowe, w skład których wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny.
3) lotniczy zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej z trzech osób, w tym co najmniej z: jednego pilota zawodowego, lekarza systemu oraz ratownika medycznego lub pielęgniarki systemu.
W porównaniu do rządowego projektu ustawy powyższe zapisy doprowadziły do sytuacji w której w składzie zespołu podstawowego może być lekarz. Posłowie ponadto podkreślali, że może dojść do sytuacji w której na danym obszarze będą działały tylko zespoły podstawowe i w związku z tym jakość usług może bardzo ulec obniżeniu. Kolejną wątpliwość zgłaszaną przez posłów związana była z medycznym planem zabezpieczenia ratunkowego, który może nie zabezpieczyć w sposób precyzyjny świadczenia usług na małych obszarach przez zespoły podstawowe i zespoły specjalistyczne.
Ustawa określa, że "Dysponenci zespołów ratownictwa medycznego dostosują skład tych zespołów do wymagań, o których mowa w art. 36 ust. 1, do dnia 31 grudnia 2010 r". Wniosek: nowa ustawa daje do końca 2010 roku całkowitą dowolność w zakresie składu i kwalifikacji zespołu ratownictwa medycznego zarządzającym tymi jednostkami czyli dyrekcjom pogotowia ratunkowego.
VIII
Zespoły ratownictwa medycznego i ich skład osobowy - regulacje NFZ
Zobacz treść powyższego zarządzenia, które ma następujące załączniki:
1) świadczenia udzielane przez podstawowy zespół ratownictwa medycznego;
2) świadczenia udzielane przez specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego;
3) świadczenia udzielane przez wodny podstawowy zespół ratownictwa medycznego;
4) świadczenia udzielane przez wodny specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego.
Załącznikami do zarządzenia są:
Załącznik nr 1 - "Katalog zakresów świadczeń";
Załącznik nr 2 - "Wzór umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne";
Załącznik nr 3 - "Wymagania dla zespołów ratownictwa medycznego";
Załącznik nr 3a - "Zasady wyliczania udziału czasu pracy lekarza posiadającego tytuł specjalisty lub specjalizującego się w dziedzinie medycyny ratunkowej w czasie pracy wszystkich lekarzy systemu w danym zespole";
Załącznik nr 4 - "Miejsca wyczekiwania zespołów ratownictwa medycznego";
Załącznik nr 5 - "Wzór oświadczenia świadczeniodawcy";
Załącznik nr 6 - "Wzór karty przekazania pacjenta".
Podstawową regulacją w tym zakresie jest Zarządzenie Nr 84/2008/DSM Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 października 2008 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne. NFZ kontraktuje na 2009 roku i lata następne na podstawie tego zarządzenia następujące zakresy świadczeń:
1) świadczenia udzielane przez podstawowy zespół ratownictwa medycznego;
2) świadczenia udzielane przez specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego;
3) świadczenia udzielane przez wodny podstawowy zespół ratownictwa medycznego;
4) świadczenia udzielane przez wodny specjalistyczny zespół ratownictwa medycznego.
Załacznikami do niniejszego załacznika są:
Załącznik nr 1 - "Katalog zakresów świadczeń";
Załącznik nr 2 - "Wzór umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne";
Załącznik nr 3 - "Wymagania dla zespołów ratownictwa medycznego";
Załącznik nr 3a - "Zasady wyliczania udziału czasu pracy lekarza posiadającego tytuł specjalisty lub specjalizującego się w dziedzinie medycyny ratunkowej w czasie pracy wszystkich lekarzy systemu w danym zespole";
Załącznik nr 4 - "Miejsca wyczekiwania zespołów ratownictwa medycznego";
Załącznik nr 5 - "Wzór oświadczenia świadczeniodawcy";
Załącznik nr 6 - "Wzór karty przekazania pacjenta".
Natomiast świadczenia udzielane przez zespoły sanitarne typu "N" świadczeniobiorcom - noworodkom, które w wyniku choroby lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia wymagają specjalistycznego transportu, NFZ kontraktuje na 2009 rok i lata następne, na zasadach określonych w Zarządzeniu Nr 88/2008/DSM z dnia 16 października 2008 roku.
Poniższe dokumenty stanowią załączniki do powyższego zarządzenia:
Załącznik nr 1 - "Katalog zakresów świadczeń";
Załącznik nr 2 - "Wzór umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w pomocy doraźnej i transporcie sanitarnym";
Załącznik nr 3 - "Wymagania dla zespołów sanitarnych typu "N" ;
Załącznik nr 4 - "Miejsce wyczekiwania zespołów sanitarnych typu "N".
IX
Oznakowanie jednostek systemu i wymagania w zakresie umundurowania zespołów
Minister zdrowia ma również określić, w drodze rozporządzenia:
1) wzór graficzny systemu, będący jego oznaczeniem,
2) sposób oznakowania:
a) jednostek systemu i centrów powiadamiania ratunkowego,
b) lekarza koordynatora ratownictwa medycznego, kierującego, osób wykonujących medyczne czynności ratunkowe oraz ratowników z jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15 ust. 2,
3) wymagania w zakresie umundurowania członków zespołu ratownictwa medycznego – uwzględniając zapewnienie możliwości rozpoznania rodzaju funkcji i zadań wykonywanych w systemie przez oznaczone osoby i jednostki.
Zobacz projekt powyższego rozporządzenia.
X
Finansowanie systemu ratownictwa medycznego
Przedstawiciel rządu podczas dyskusji sejmowej stwierdził, że "koncepcja finansowania systemu ratownictwa medycznego opisana w tej ustawie polega na tym, że świadczenia przedszpitalne, czyli funkcjonowanie zespołów ratownictwa medycznego i dyspozytorów karetek pogotowia, jest finansowane z budżetu państwa. Natomiast szpitalne oddziały ratunkowe będą finansowane, tak jak dotychczas, z Narodowego Funduszu Zdrowia. Tu nic się nie zmienia. Jest ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, która określa sposób i tryb finansowania poszczególnych świadczeń opieki zdrowotnej. Tu nie zmieniamy nic. Natomiast, zgodnie z tą ustawą, finansujemy wyłącznie wyjazdowe zespoły ratownictwa medycznego, które rzeczywiście będą finansowane z budżetu znajdującego się w części będącej w dyspozycji wojewody, poprzez dyrektora Narodowego Funduszu Zdrowia".
Natomiast pojawiła sie podczas prac w sejmie inna koncepcja rozwiazania tej problematyki. Jej oredownik stwierdził "Ta ustawa idzie w kierunku finansowania z budżetu państwa tylko tego, co się dzieje poza szpitalem albo w drzwiach szpitala. Wydaje się, że nie jest to rozwiązanie słuszne. Wydaje się, że to, co robi szpitalny oddział ratunkowy, a szczególnie jego gotowość do udzielania świadczeń typu ratowniczego, nie powinno znaleźć się poza rozwiązaniem budżetowego finansowania. To jest kierunek, na który szczególnie namawiam. To właśnie dzisiaj posłowie konstatowali, że w systemie ochrony zdrowia finansowanym z Narodowego Funduszu Zdrowia jest za mało pieniędzy. Należy więc szukać różnych sposobów wygospodarowania dodatkowych pieniędzy, w tym przypadku logicznych sposobów, bo mówimy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Jest rzeczą logiczną, że państwowe ratownictwo medyczne, które z całą pewnością nie kończy się w drzwiach szpitala, jest finansowane z budżetu. Namawiam gorąco, żeby rozszerzyć propozycje rządowe o finansowanie co najmniej gotowości szpitalnych oddziałów ratowniczych, a w zasadzie namawiam do tego, aby z budżetu finansowane były wszystkie procedury, które odbywają się w szpitalnych oddziałach ratowniczych. To byłoby najbardziej logiczne, a przy okazji niewątpliwie pozwoliłoby wygospodarować dodatkowe środki w budżecie Narodowego Funduszu Zdrowia choćby na to, o czym państwo dzisiaj mówili, tzn. na rozszerzenie liczby i zakresu świadczeń zamawianych przez Narodowy Fundusz Zdrowia". Inny mówca zauważył, że "w zapisach ustawy nie ma tego, o co wnioskowaliśmy, aby uwzględnić w finansowaniu szpitalnych oddziałów ratunkowych ich gotowość. Od ponad dwóch lat Polskie Towarzystwo Medycyny Ratunkowej w kolejnych swoich stanowiskach podnosiło kwestię gotowości szpitalnych oddziałów ratunkowych jako element systemu ratownictwa medycznego, a z drugiej strony finansowania procedur klinicznych czy szpitalnych w tych oddziałach jako element lecznictwa szpitalnego. Finansowanie mieszane musi być zachowane, żeby zachować w ogóle motywację do istnienia oddziałów ratunkowych. Dlatego uważamy, że do tej kwestii trzeba powrócić i przedyskutować ją właśnie teraz, na etapie prac w Sejmie". Apelaowano do przedstawicieli rządu ale bezskutecznie.
Obecnie w sejmie trwają prace nad poselskim projektem ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Projekt dotyczy zasad podziału na województwa środków finansowych przeznaczonych na finansowanie ratownictwa medycznego, zasady te mają obowiązywać w 2009 r. Zobacz szczegóły . . .
XI
Nadzór merytoryczny nad zespołami wyjazdowymi ratownictwa medycznego
Jeden z uczestników dyskusji stwierdził: "ustawa nie uwzględnia roli szpitalnych oddziałów ratunkowych w nadzorze merytorycznym i stałym monitorowaniu funkcjonowania zespołów ratownictwa medycznego na obszarze zabezpieczanym przez dany oddział. Powszechnie przyjętym w świecie i w Europie standardem jest, że za jakość merytoryczną i za czynności medyczne wykonywane przez zespoły wyjazdowe odpowiada szpitalny oddział ratunkowy z danego rejonu. Jego ordynator i jego lekarz dyżurny odpowiadają za procedury, które wspólnie są ustanowione i za nadzór telemedyczny, który powinien towarzyszyć funkcjonowaniu wyjazdowych zespołów ratownictwa międzyszpitalnego. To niezbędny krok na drodze, co leży przecież w intencjach resortu, do zwiększenia liczby zespołów wyjazdowych bez lekarzy. Można to zrobić tylko wtedy, jeżeli nadzór merytoryczny nad zespołem jest prowadzony przez lekarza oddziału ratunkowego, dyżurnego, ordynatora z zastosowaniem wypracowanych procedur i wypracowanych standardów nadzorowania tych procedur". Należy takiemu poglądowi tylko przyklasnąć. Szkoda, że nie ma takich rozwiązań w ustawie.
XII
Standardy postępowania zespołu ratownictwa medycznego i kierującego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w zakresie medycyny ratunkowej
Ustawa o PRM stanowi:
Art. 43. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej oraz stowarzyszeń będących, zgodnie z postanowieniami ich statutów, towarzystwami naukowo-lekarskimi albo towarzystwami naukowymi o zasięgu ogólnokrajowym, wpisanymi do Krajowego Rejestru Sądowego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, standardy postępowania zespołu ratownictwa medycznego i kierującego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w zakresie medycyny ratunkowej.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia uwzględnia w obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 1, konieczność ustalenia kolejności udzielania pomocy poszczególnym osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego (segregacji medycznej), ich transportu i udzielania wsparcia psychicznego tym osobom.
Minister zdrowia do tej pory nie wydał stosownego rozporzadzenia!
XIII
30% dodatek za pracę w zespole wyjazdowym
Tą sprawę reguluje ustawa o zakładach opieki zdrowotnej.
XIV
20% dodatek za pracę w pomocy doraźnej
To zagadnienie w sposób mało precyzyjny określa ustawa o zakładach opieki zdrowotnej.
XV
Kwestia uprawnień do wcześnejszego wieku emerytalnego
Wcześniejsze emerytury dla pielęgniarek i położnych - propozycje nowych rozwiązań w ramach tzw. emerytur pomostowych.
Opracowanie:
Mariusz Mielcarek
