Pielęgniarstwo a wiek emerytalny.

Uprawniena emerytalne pielęgniarek i położnych.

 

Pielęgniarstwo a wiek emerytalny


Od bieżącego roku wcześniejsze emerytury zostały zastąpione tzw. emeryturami pomostowymi, uprawniającymi kobiety do przejścia na emeryturę w wieku 55 lat oraz mężczyzn w wieku 60 lat.

Prawo do emerytury pomostowej będzie przysługiwało osobie, która spełnia łącznie następujące warunki:
1) urodziła się po dniu 31 grudnia 1948 r.;
2) przed dniem 1 stycznia 1999 r. była zatrudniona na stanowiskach i przy pracach wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43, z późn. zm.);
3) po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywała pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wymienioną w – stanowiącym załącznik do ustawy – wykazie rodzajów prac w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze;
4) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat;
5) ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5 – 11 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn;
6) osiągnęła wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn;
7) nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy.

WAŻNE !!! W ustawie z dnia 6 listopada 2008 roku o emeryturach pomostowych  zostały określone rodzaje prac, których wykonywanie uprawniać będzie do emerytury pomostowej, a nie zawody!

Pomostówki przewidziano dla 64 stanowisk pracy: 40 w tzw. "szczególnych warunkach" i 24 "o szczególnym charakterze".

Warto podkreślić, że w ramach prac nad ustawą o emeryturach pomostowych określono wykaz czynników ryzyka występujących w przypadku prac w szczególnych warunkach. "Pracy zmianowej nocnej" nie uznano za taki czynnik!!!

Na liście prac uprawniających do otrzymania emerytury pomostowej - wykaz prac w warunkach szczególnych - stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy o emeryturach pomostowych nie ma prac wykonywanych przez pielęgniarki i położne.

Natomiast w wykazie prac o szczególnym charakterze zawartym w załączniku nr 2, zamieszczono następujące rodzaje prac:

Prace członków zespołów ratownictwa medycznego,

Prace personelu sprawującego opiekę nad mieszkańcami domów pomocy społecznej dla przewlekle psychicznie chorych, niepełnosprawnych intelektualnie dzieci i młodzieży lub dorosłych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej,

Prace personelu medycznego oddziałów psychiatrycznych i leczenia uzależnień w bezpośrednim kontakcie z pacjentami, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego,

Prace personelu medycznego w zespołach operacyjnych dyscyplin zabiegowych i anestezjologii w warunkach ostrego dyżuru.

Mariusz Mielcarek

Komentarz

Patrząc na nowe wiadomości medialne, zastanowić się można nad zasadnością ustawowego zapisu, według którego pielęgniarki i położne mają pracować do 60 (kobiety) i 65 (mężczyźni) roku życia (z wyjątkiem tych osób, które zdecydują się odejść z pracy w ramach emerytur pomostowych). W ostatnich dniach w mediach pojawił się temat wydłużenia czasu pracy służb mundurowych z obecnych 15 lat do (aż!) 25 lat, czyli podobnie jak ma to miejsce w innych krajach Unii Europejskiej. W mediach pokazywane były wypowiedzi różnych oburzonych tym pomysłem osób (przedstawicieli służb mundurowych), które mówiły, że propozycja jest niezwykle krzywdząca dla pracowników „mundurówki” – oczywiście każdy broni swego, wszak teraz przedstawiciel „mundurówki” może odejść na emeryturę w wieku około 35-40 lat, a po zmianie musiałby pracować aż (!) do 45-50 lat. Można się jednak zastanowić w tym momencie czy nie ma w naszym społeczeństwie równych i równiejszych – dlaczego pielęgniarka i pielęgniarz, którzy podobnie jak służby mundurowe pracują na zmiany, muszą pracować do 60 i 65 roku życia? Dlaczego polska pielęgniarka i polski pielęgniarz muszą pracować w atmosferze pośpiechu, zdenerwowania, niedostatków sprzętu itp. aż do 60 i 65 roku życia? Można powiedzieć – jak Ci się nie podoba, to zrezygnuj z tego zawodu i idź np. do „mundurówki”, przekwalifikuj się a nie utyskuj. Ok., jeśli jednak zrobi tak wiele osób, w polskim pielęgniarstwie już wkrótce nie będzie nikogo. Do czego zmierzam – kto i kiedy zdecydował, że polska pielęgniarka i pielęgniarz mają pracować do 60 i 65 roku życia? Warto się zastanowić do jakiego wieku można być w pełni efektywnym w pielęgniarstwie, do jakiego wieku można bez przeszkód dla własnego zdrowia przenosić i dźwigać chorych, do jakiego wieku można bezpiecznie pracować bezpośrednio przy pacjencie na IOM-ie, gdzie przecież trzeba przez cały czas mieć przytomny umysł, nie posiłkując się w przerwach Geriavitem, czy innym psychostymulantem. Może ktoś z władz pielęgniarskich nam wyjaśni dlaczego właśnie mamy pracować dłużej niż inni, niby tak bardzo zmęczeni pracą – tutaj wywołane wcześniej służby mundurowe, ale są przecież i nauczyciele. Czy w Polsce są równi i równiejsi, czy ich nie ma?

Obserwator