Zobacz odpowiedź Radziwiłła na wniosek posła PIS aby ustawowo zakazać strajku w szpitalach.

Pielęgniarstwo 2016.

      

 

15 sierpnia 2016 roku - Poseł PIS składa ministrowi zdrowia projekt ustawowego zakazu strajku w szpitalach: "Niedopuszczalne jest organizowanie strajku w podmiotach działalności leczniczej...". Czytano ponad 14 000 razy, prawie 30 KOMENTARZY. 

 

Odpowiedź na interpelację w sprawie konieczności podjęcia jednoznacznego stanowiska Ministra Zdrowia w przedmiocie prowadzenia akcji strajkowych na stanowiskach pracy, urządzeniach i instalacjach na których zaniechanie pracy zagraża życiu ludzkiemu
 

Szanowny Panie Marszałku,
w odpowiedzi na interpelację nr 
5002 Pana Posła Piotra Uruskiego przesłaną w dniu 28 lipca 2016 r., w sprawie konieczności podjęcia jednoznacznego stanowiska Ministra Zdrowia w przedmiocie prowadzenia akcji strajkowych na stanowiskach pracy, urządzeniach i instalacjach, na których zaniechanie pracy zagraża życiu ludzkiemu, niniejszym uprzejmie informuję co następuje.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 295). Zgodnie z tym przepisem niedopuszczalne jest zaprzestanie pracy w wyniku akcji strajkowych na stanowiskach pracy, urządzeniach i instalacjach, na których zaniechanie pracy zagraża życiu i zdrowiu ludzkiemu lub bezpieczeństwu państwa.

W przedmiotowej sprawie należy mieć przede wszystkim na uwadze regulacje przepisu art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2016 r. poz. 186, z późn. zm.) – dalej: „ustawy o prawach pacjenta”, zgodnie z którym zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie się:

1) bezprawne zorganizowane działania lub zaniechania podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych,
2) stwierdzone prawomocnym 
orzeczeniem sądu zorganizowanie wbrew przepisom o rozwiązywaniu sporów zbiorowych akcji protestacyjnej lub strajku przez organizatora strajku,

- mające na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenie tych praw, w szczególności podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Nie jest zbiorowym prawem pacjentów suma praw indywidualnych.

Należy w tym miejscu przytoczyć wykładnię dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 2016 r. (sygn. II OSK 502/16)[1] wedle której: „[…] "zbiorowe" prawa pacjentów odnoszą się do tych praw, o których mowa w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz w przepisach szczególnych. Używając terminu "zbiorowych praw pacjentów" ustawodawca objął ochroną administracyjnoprawną prawa aktualnych i potencjalnych pacjentów, traktowanych jako zbiorowość - grupę zasługującą na szczególną ochronę. Tym samym ustanowił odrębny przedmiot ochrony, niezależny od ochrony praw indywidualnych pacjentów. O naruszeniu zbiorowych praw pacjentów możemy mówić wówczas, gdy skutki działań mogą zagrażać lub realizować się sferze każdego potencjalnego pacjenta znajdującego się w podobnych okolicznościach. Zatem dla stwierdzenia naruszenia zbiorowych praw pacjentów istotne jest ustalenie, czy konkretne działanie podmiotu leczniczego nie ma ściśle określonego adresata, lecz jest kierowane do nieoznaczonego z góry kręgu podmiotów. Oznacza to, że nie ilość faktycznych, potwierdzonych naruszeń, ale przede wszystkim ich charakter, a w związku z tym możliwość (chociażby tylko potencjalna) wywołania negatywnych skutków wobec określonej zbiorowości przesądza o naruszeniu zbiorowego interesu. […] Stosowanie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta może nastąpić nie tylko przez działanie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, ale również przez zaniechanie tego podmiotu”.

Zgodnie z art. 60 ustawy o prawach pacjenta stroną postępowania w sprawie praktyki naruszających zbiorowe prawa pacjentów jest każdy, kto wnosi o wydanie decyzji w tej sprawie lub wobec którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie stosowania takiej praktyki. W przypadku wydania przez Rzecznika decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów, nakazuje on jej zaniechanie lub wskazuje działania niezbędne do usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów, wyznaczając terminy podjęcia tych działań. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W decyzji, o której mowa powyżej, Rzecznik może nałożyć na podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo organizatora strajku obowiązek składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów (art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o prawach pacjenta).

Nie ulega wątpliwości, że podstawowym i nadrzędnym prawem pacjenta jest prawo do świadczeń zdrowotnych (art. 6 - 8 ustawy o prawach pacjenta). W przypadku zatem rozważania prawa pracowników podmiotu leczniczego do strajku, należy mieć na względzie nie tylko kwestię bezwzględnego zakazu zawartego w art. 19 ust. 1 ustawy o rozwiązywaniu akcji strajkowych, ale również wynikający z art. 59 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta zakaz stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

Wobec powyższego wydaje się, że wyżej wskazane przepisy prawa powszechnie obowiązującego dotyczące prawa pracowników do strajku - w szczególności w świetle przywołanego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego - w sposób wystarczający zabezpieczają prawa pacjentów do świadczeń zdrowotnych.

Jednocześnie informuję, że Ministerstwo Zdrowia stale monitoruje prowadzone na terenie Rzeczypospolitej Polskiej akcje strajkowe.

Z poważaniem
Z upoważnienia
Ministra Zdrowia 
Podsekretarz Stanu
Piotr Warczyński
19 sierpnia 2016

                                                     *Kliknij po więcej informacji