MZ luzuje system uznawania kwalifikacji pielęgniarek z Ukrainy.

Pielęgniarki z Ukrainy i Białorusi.


Odpowiedź na interpelację w sprawie systemowej ścieżki dokształcania
dla pielęgniarek i lekarzy z Ukrainy

Szanowny Panie Marszałku,

w odpowiedzi na interpelację nr 26372 Pana Grzegorza Furgo, Posła na Sejm RP, w sprawie systemowej ścieżki dokształcania dla pielęgniarek i lekarzy z Ukrainy, uprzejmie proszę o przyjęcie poniższych informacji.

Biorąc pod uwagę aktualne uwarunkowania prawne, należy stwierdzić, że aktualnie występujące bariery uniemożliwiające dostęp do zawodu i zatrudnianie pielęgniarek ukraińskich wynikają przede wszystkim z przepisów dyrektywy o uznawaniu kwalifikacji zawodowych (2005/36/WE, 2013/55/WE).

Powyższa dyrektywa zobowiązuje bowiem kraje unijne do ścisłego przestrzegania jej zapisów, szczególnie w zakresie realizacji określonej liczby godzin kształcenia oraz przedmiotów zawodowych. W krajach UE obowiązuje wymóg minimum 4600 godzin i 3 lat kształcenia zawodowego.

Pielęgniarki kończące szkoły na Ukrainie, zarówno średnie jak i wyższe, niestety nie mają zaliczonego powyższego minimum, realizując niekiedy tylko połowę wymaganych godzin kształcenia. Przede wszystkim to ten fakt uniemożliwia im uzyskanie polskiego prawa wykonywania zawodu.

Dlatego też, jedynym możliwym rozwiązaniem tej sytuacji, jest podjęcie przez zainteresowane osoby, uzupełniającego kształcenia, np. ukończenie tzw. studiów pomostowych dla pielęgniarek (dla osób posiadających dyplom pielęgniarki oraz maturę, czyli jej ukraiński odpowiednik – świadectwo o pełnym wykształceniu średnim).

W związku z pogłębiającym się niedoborem pielęgniarek na rynku pracy oraz zwiększonym zapotrzebowaniem na usługi pielęgniarskie, co jest związane z sytuacją demograficzną kraju, Minister Zdrowia zaakceptował powyższy sposób uzupełniania wykształcenia przez pielęgniarki z Ukrainy.

Niezależnie od powyższego, Ministerstwo Zdrowia rozważa wprowadzenie innego rozwiązania, które pozwoliłoby na uznanie pielęgniarskich dyplomów ukraińskich, po zastosowaniu innych niż studia wyższe, środków wyrównawczych (np. staż adaptacyjny lub egzamin zawodowy). Powyższe propozycje rozwiązań muszą jednak podlegać szerokim konsultacjom ze środowiskiem pielęgniarskim oraz pozostałymi zainteresowanymi stronami, co wymaga czasu.

Należy podkreślić, że obywatel państwa trzeciego, nawet w przypadku ukończenia w Polsce studiów pomostowych, by uzyskać prawo wykonywania zawodu, musi spełnić warunki jego przyznania zapisane w art. 35 ustawy dnia 15 lipca 2011r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 123 j.t.), tj. m. in. posiadać zezwolenie na pobyt stały oraz urzędowe poświadczenie znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej.

Jednocześnie informuję, że w chwili obecnej nie funkcjonuje system stypendialny firmowany przez Ministerstwo Zdrowia, ukierunkowany na pielęgniarki zza wschodniej granicy. Na dzień dzisiejszy, pielęgniarki takie, mogą ubiegać się o stypendia z budżetu uczelni wyższych na których studiują, ze środków finansowych przeznaczonych na ten cel.

Jeśli chodzi o lekarzy zza wschodniej granicy, uprzejmie informuję, że Minister Zdrowia nie planuje utworzenia dla nich przyśpieszonej ścieżki dokształcania, ani specjalnego systemu stypendialnego.

Z poważaniem,

Z upoważnienia

MINISTRA ZDROWIA

SEKRETARZ STANU

Józefa Szczurek-Żelazko