Historia z dyżuru pielęgniarskiego
Na naszej grupie na Facebooku powił się poniższy wpis zamieszczony przez Panią Marzenę. Przytaczamy jej historię, która miała miejsce w pracy ze studentami pielęgniarstwa.
Dyżur dopiero się rozkręcał. Toalety poranne wykonane, opatrunki zmienione. Wszystko idzie w tak zwanym rytmie. Oddział budził się powoli, a z nim 60 chorych, nad którymi czuwaliśmy. Dziś jesteśmy dwie na dyżurze. To luksus. Można się podzielić pracą i więcej czasu poświęcić chorym, którzy tak tego potrzebują. Zostało mi już tak niewiele. 5 miesięcy do emerytury. Za mną 40 lat pracy w zawodzie. Czy jestem zmęczona? Czy jestem wypalona? Chwilami tak. Jak wpadnę w tzw. maraton dyżurów. Wtedy mam dość, ale po chwili wracam tęskniąc za tym co robię już od tylu lat.
W oddali korytarza widzę dwie osoby. Powoli zmierzają do gabinetu zabiegowego. Jesteśmy studentami pielęgniarstwa mamy tu praktyki. Młodzi gniewni, pomyślałam. Który rok? Trzeci, w tym roku bronimy licencjat. To ruszamy. Trzeba wydać leki, zrobić iniekcje, podłączyć kroplówki, podać antybiotyki. Normalka… usłyszałam.
Fajnie, że nie trzeba tłumaczyć jest nadzieja, że wszystko pójdzie sprawnie. Trochę z premedytacją wysyłałam przyszłych adeptów pielęgniarstwa do chorych, gdzie trzeba podać insulinę lub cleksan. Dyskretnie obserwuję nieporadne ruchy. Trzeba nabrać wprawy. I tak mijały kolejne godziny cennych praktyk. Mijały w stołówce. Poszli i przepadli mówię do koleżanki. Zainteresowanie chorymi znikome. Za to po przyjściu nastąpił czas na relaks i rozmowy, które nie dotyczyły tematu praktyk. Przerobione zostały tematy o nowościach filmowych, podróżach, wakacjach etc. Nie wtrącam się skupiam się na swojej pracy.
Rozmowa obok zaczyna mnie jednak rozpraszać. Jest głośna co przeszkadza mi w pracy przy komputerze. Na tapecie ranking zarobków pielęgniarki we wszystkich krajach europejskich. Potem sposoby zaliczenia praktyk i testów , tak żeby nie bolało. Metoda na tzw. skróty bo po co się wysilać jak nie trzeba . Liczy się wynik końcowy, a nie wiedza, którą można zdobyć w czasie nauki. Po 30 minutach wiem jak wyglądają praktyki w kolejnych placówkach. Na co trzeba uważać. Który z wykładowców odpuszcza, a który wymaga.
Na końcu rozmowy która dobiegała do moich uszu padły słowa, które mnie wprawiły w osłupienie. Gdzie idziesz do pracy słyszę. Ja na karetkę, a ty? Ja na blok operacyjny. Wryło mnie w fotel. To chyba orły pielęgniarstwa bo tak wysoko mierzą. Z takim zaangażowaniem i umiejętnościami jakie wykazaliście, to ja życzę Wam powodzenia. Tak poważnie to zaczynam się bać o swoje zdrowie i zdrowie mi bliskich osób. Takie ,,dzieci” na blok operacyjny, do karetki. Jezu mniej nas w opiece. Nie wytrzymałam musiałam się odezwać.
Ja po LM, ja po 40 latach pracy, ale muszę Wam to powiedzieć. Trochę więcej pokory do życia, które Was jeszcze nie raz kopnie w tyłek. Życie w realu zweryfikuje waszą wiedzę. Moje Liceum, moje praktyki to był hardcore w porównaniu z tym co słyszę od was. To były lata kształtowania naszych postaw. Lata zdobywania wiedzy popartej praktyką. Praktyką, która była ciężka pracą przy łóżku chorego, a nie lekkimi rozmowami i czasem relaksu w stołówce. Dlaczego akurat te oddziały wybraliście. Dlaczego karetka . Dlaczego blok operacyjny.
Zapadła cisza, którą przerwały słowa. Bo tam więcej płacą no i jest prestiż. A to o prestiż chodzi, czy o zdrowie chorego? Zegar wybił 13.00. Koniec tej męki. Praktyki się skończyły, a z nimi studenci pielęgniarstwa. Ja zostałam sama z kłębiącymi myślami w głowie. Kasa, prestiż i nie przepracować się. Tak trzeba pracować. Oj życie was zweryfikuje obyście tylko nikomu nie zrobili krzywdy. Bo wtedy będzie bolało.
źródło: grupa/Jestem pielęgniarką/rzem po Liceum Medycznym i MSZ. Jestem z tego dumna/y!
