Jestem już na emeryturze. Przepracowałam 36 lat w szpitalu dziecięcym na oddziale hematologiczno- onkologicznym. Do 1987 roku nie było żadnych wytycznych o obowiązku ochrony przy rozpuszczaniu leków cytostatycznych. Straciłam zdrowie, nie sposób wymienić chorób związanych z ubocznym działaniem cytostatyków. Starałam się o uznanie choroby zawodowej, bez skutku. Gdyby to był lekarz na pewno by koledzy uznali, ale pielęgniarka to normalna przypadłość. Wspomnę, że nawet mam dziurę w przegrodzie nosowej, wyżartą przez opary cytostatyków podczas rozpuszczania.

Do lekarzy zazwyczaj chodzę prywatnie, bo nie sposób dostać się do specjalistów na fundusz, do tego leki ,, ratujące życie’’ nierefundowane, a emerytura szkoda gadać. Gdyby nie pomoc kochanych córek nie wiem jakbym żyła, chyba w ubóstwie. Takie są moje refleksje. Pozdrawiam wszystkie koleżanki po fachu. I życzę Wam dużo zdrowia.

Pielęgniarka emerytka