W placówkach ochrony zdrowia pracuje 77 749 lekarzy, 179 269 pielęgniarek oraz 20 919 położnych. Zobacz jakie problemy widzi rząd w zakresie naszych zawodów.

Informacja z dnia 21 stycznia 2008 roku na temat obecnej sytuacji służby zdrowia (przedłożenie sejmowe), przedłożona przez ministra zdrowia  

Obecnie działania wobec sytuacji w ochronie zdrowia powinny koncentrować się przede wszystkim na działaniach zmierzających do poprawy dostępności do świadczeń zdrowotnych oraz racjonalizacji wykorzystania środków publicznych przez stworzenie regulacji i wdrożenie działań uszczelniających przepływ tych środków. Proponowane przez wiele środowisk zawodowych i politycznych proste zwiększenie nakładów na ochronę zdrowia np. poprzez podwyższenie składki zdrowotnej nie przyniesie spodziewanych korzyści, podobnie jak miało to miejsce w przypadku kolejnych, wielomiliardowych oddłużeń zakładów opieki zdrowotnej.

Diagnoza obecnej sytuacji
System ochrony zdrowia w Polsce opiera się na trzech poziomach udzielania świadczeń zdrowotnych, tj. podstawowa, ambulatoryjna i stacjonarna opieka zdrowotna. Świadczeniodawcy działający na każdym z tych poziomów to podmioty publiczne i niepubliczne. Podmioty te działają w formie zakładów opieki zdrowotnej oraz praktyk medycznych.
W placówkach ochrony zdrowia pracuje 77 749 lekarzy, 179 269 pielęgniarek oraz 20 919 położnych. W publicznych jednostkach zatrudnionych 53 762 lekarzy, 140 877 pielęgniarek i 16 614 położnych.
Obecnie głównym źródłem finansowania systemu ochrony zdrowia w Polsce jest składka zdrowotna. Środki te gromadzone są przez Narodowy Fundusz Zdrowia, który następnie zawiera ze świadczeniodawcami umowy na udzielenie świadczeń zdrowotnych. Inne źródła to: budżet państwa, wydatki jednostek samorządu terytorialnego oraz prywatne wydatki społeczeństwa na opiekę zdrowotną.
Analiza danych za 2007 r. wskazuje, iż ok. 87 proc. wydatków publicznych na ochronę zdrowia pokrywanych jest ze środków w ramach systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, ok. 9 proc. to środki pochodzące z budżetu państwa, a ok. 4 proc. wydatków publicznych stanowią wydatki samorządów terytorialnych na ochronę zdrowia.
Z budżetu państwa finansowane są w szczególności wysokospecjalistyczne procedury medyczne, programy polityki zdrowotnej, ratownictwo medyczne oraz świadczenia dla osób nieobjętych obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Natomiast wydatki jednostki samorządu terytorialnego skupiają się na zadaniach wynikających z roli organu założycielskiego.

Najważniejsze problemy i dysfunkcje systemu ochrony zdrowia:
a) niedopuszczalnie długi okres oczekiwania na świadczenia opieki zdrowotnej o charakterze podstawowym;
b) nieracjonalne wydatkowanie środków publicznych – zbyt niskie finansowanie profilaktyki i diagnostyki (pacjent trafia do lekarza specjalisty zbyt późno, co znacznie podraża koszt leczenia);
c) niedostosowanie struktury szpitali do potrzeb zdrowotnych populacji;
d) niedostosowanie liczby specjalistów w wielu dziedzinach medycyny do potrzeb zdrowotnych obywateli;
e) niedostosowanie liczby pielęgniarek i położnych do potrzeb w zakresie opieki pielęgniarskiej w systemie ochrony zdrowia (znaczne obniżenie liczby nowych kadr w zakresie pielęgniarstwa i położnictwa spowodowane zostało radykalną zmianą systemu kształcenia, odchodzenie na emerytury pielęgniarek i położnych, migracja zawodowa, zmiana zawodu).
f) brak od wielu lat strategii w zakresie wynagradzania pielęgniarek i położnej (podstawowego) oraz wzrostu wynagrodzeń powiązanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych np. specjalistek.
g) niezrozumiała polityka lekowa, brak jasnych kryteriów tworzenia list leków refundowanych.

Kierunki działań Ministra Zdrowia
Biorąc powyższe pod uwagę, minister zdrowia uważa, że działania rządu skoncentrowane być powinny na długofalowych planowych działaniach mających na celu stabilizację oraz poprawę sytuacji w systemie ochrony zdrowia poprzez:
a) poprawę dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, b) racjonalizację wydatkowania środków publicznych poprzez wdrożenie nowych rozwiązań organizacyjno-prawnych zakładów opieki zdrowotnej,
c) zwiększenie poziomu ochrony praw pacjenta;
d) dialog i współpracę ze środowiskami zawodowymi systemu ochrony zdrowia w taki sposób, aby podejmowane działania możliwie pełnie łączyły interes pacjenta
z interesem tych środowisk;
e) lepszą kontrolę wydatkowania środków publicznych poprzez wzmocnienie działań kontrolnych NFZ oraz przyspieszenie prac nad rejestrem usług medycznych;
f) podział NFZ na 6 funduszy regionalnych oraz stworzenie Urzędu Nadzoru nad Ubezpieczeniami Zdrowotnymi
g) dokonanie inwentaryzacji infrastruktury ochrony zdrowia w celu stworzenia podstaw właściwego planowania i alokacji środków;
h) wzmocnienie roli samorządów w kształtowaniu polityki zdrowotnej w regionie;
i) synergiczne, w stosunku do planowanych reform, wykorzystanie środków UE;
j) dostosowanie wydatkowania środków publicznych i kierunków kształcenia zgodnie z potrzebami zdrowotnymi społeczeństwa;
k) racjonalizacja polityki lekowej.

źródło informacji: www.kprm.gov.pl

Zobacz także:

Obserwator: Teoria i praktyka – jaka przepaść dzieli jedną od drugiej w polskim pielęgniarstwie.

Inne teksty Obserwatora:

Zakres wykonywanych czynności przez pielęgniarki w Polsce – czy można być dobrym we wszystkim? Czy można robić tak wiele różnych rzeczy jednocześnie przez jedną osobę, tj. pielęgniarkę?

Wykształcenie pielęgniarskie a zakres wykonywania czynności zawodowych i wysokość uposażenia.

Konieczność stałego dokształcania, system punktów edukacyjnych, egzaminy sprawdzające wiedzę zawodową.

opublikowano w Gazecie Pielęgniarki i Położnej nr 4 strona szósta.