Szpital pozew pielęgniarki odrzucał w całości. 

Pielęgniarka w pozwie wniesionym przeciwko Szpitalowi wniosła o:

1. zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 10 000 zł wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi w przypadku każdego okresu rozliczeniowego od dnia następującego po dniu wypłaty wynagrodzenia za dany okres rozliczeniowy, począwszy od wynagrodzenia za ostatni okres nieprzedawniony, tj. od 10.07.2020 r. do dnia zapłaty;

2. ukształtowanie łączącego powódkę z pozwanym stosunku pracy wynikającego z umowy o pracę na czas nieokreślony w ten sposób, że miesięczne wynagrodzenie zasadnicze będzie równe wynagrodzeniu otrzymywanemu przez pielęgniarki wykonujące jednakową pracę/pracę o jednakowej wartości, legitymujące się wykształceniem wyższym;

3. zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazała, że była zatrudniona u pozwanego od 1 września 1992 r., najpierw na Oddziale (…), a od 1 listopada 2022 r. na Oddziale (…). Jej wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 5.775,78 zł brutto. Posiadała specjalizacje w dziedzinie pielęgniarstwa anestezjologicznego i opieki paliatywnej oraz ukończyła kursy kwalifikacyjne. W chwili złożenia pozwu była w trakcie studiów licencjackich.

Powódka wywiodła, że zakres obowiązków pielęgniarek bez tytułu magistra jest taki sam jak tych z wyższym wykształceniem i specjalizacją. Zarzuciła pracodawcy nierówne traktowanie i dyskryminację płacową ze względu na brak tytułu magistra, mimo wykonywania jednakowej pracy i posiadania porównywalnych kwalifikacji. Zdaniem powódki, różnicowanie wynagrodzeń nie miało obiektywnego uzasadnienia. 

Obecne działania pozwanego polegające na wyłanianiu tzw. „liderek/liderów grup”, mają charakter pozorny, tworzą sztuczną konstrukcję w celu legalizacji istniejących nierówności.

W związku z powyższym powódka domagała się, na zasadzie art. 18 3d k.p., odszkodowania w wysokości różnicy między jej wynagrodzeniem a wynagrodzeniem pielęgniarek z tytułem magistra za okresy, w przypadku których nie doszło do przedawnienia na podstawie art. 291 § 1 k.p. Jako alternatywną podstawę prawną powódka wskazała przepis art. 471 k.c. w zw. z art. 300 k.p. z uwagi na poniesioną szkodę związaną z naruszeniem przez pozwanego zasady równego traktowania. W drugiej kolejności powódka domagała się, na zasadzie art. 18 § 3 k.p., ukształtowania stosunku pracy w zakresie jej wynagrodzenia w sposób nie dyskryminujący, tj. na takim samym poziomie jak pielęgniarek z wyższym wykształceniem, zatrudnionych na tym samym oddziale.

Pozwany Szpital wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwany zaprzeczył, aby powódka była nierówno lub dyskryminująco traktowana w zakresie wynagrodzenia zasadniczego w porównaniu do pielęgniarek z wykształceniem magisterskim. Podkreślił, że różnicowanie wynagrodzeń wynika z przepisów prawa, w szczególności z ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego w podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2139), znowelizowanej w 2022 r. Ustawa ta wprowadza tzw. wskaźnik pracy, który różnicuje minimalne wynagrodzenie m.in. na podstawie poziomu wykształcenia pracownika.

Według pozwanego, skoro ustawodawca przewidział zróżnicowanie wynagrodzenia w oparciu o wykształcenie, stosowanie tego kryterium nie może być uznane za dyskryminację. Pozwany dodał również, że zakres obowiązków powódki różnił się od zakresu czynności pielęgniarek z tytułem magistra, które posiadają wyższe kwalifikacje zawodowe.

Podsumowując, pozwany uznał, że wynagrodzenie powódki było zgodne z obowiązującym prawem i adekwatne do jej kwalifikacji oraz zakresu obowiązków, a zarzuty o nierówne traktowanie są bezzasadne.

W toku postępowania skarżąca pielęgniarka rozszerzyła i doprecyzowała powództwo, ostatecznie wnosząc o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 64.825,52 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Wskazała, że ww. kwota została ustalona jako różnica wynagrodzenia powódki obliczonym przy przyjęciu wynagrodzenia zasadniczego równego najwyższemu wynagrodzeniu pielęgniarki zatrudnionej na tym stanowisku i oddziale, co powódka, za okres od lipca 2020 r. do grudnia 2024 r., zgodnie z informacją przekazaną przez pozwanego w „Wyliczeniu należności powódki przy założeniu zasadności jej twierdzeń” oraz „Karty Zarobkowej”, stanowiących załącznik do pisma procesowego. (…) 

Ciąg dalszy nastąpi…

źródło: orzeczenia.ms.gov.pl