Wspomnienia czasów LM przez pielęgniarki

Jedna z pielęgniarek po Liceum Medycznym napisała:

Komentarz ten wywołał ogromną dyskusję na naszym profilu na Facebooku. Znalazły się osoby, które podzielały powyższe stwierdzenie, ale też pielęgniarki, które wspominają czasy LM mniej pozytywnie, głównie za sprawą rygoru i dyscypliny, który wtedy panował w szkołach. Przytaczamy kilka wybranych wypowiedzi.

• Pracowaliśmy za salową, kuchenkową i opiekunkę. Podejmowaliśmy w krytycznej sytuacji decyzję za lekarza. Byłyśmy pewne siebie i żadna pomoc nie ujmowała nam godności. Co w tym nadzwyczajnego. Nas pacjent szanował. Rodziny były wdzięczne. Teraz jest moda na papierek. Nie potrzebny magister, żeby pracować i dobrze wykonywać swoją pracę. Przepracowałam 50 lat. Ośrodek ostrych zatruć, Blok operacyjny. Początek i koniec to oddział wewnętrzny diabetologia. Pozdrawiam wszystkich młodych w tym zawodzie.

• LM to były szkoły życia i przetrwania. Mnóstwo przedmiotów, nie było zmiłuj. Każdy był najważniejszy, a praktyki nie z fantomami tylko z pacjentem. Takie prawdziwe, gdzie robiło się wszystko z instruktorką, która pilnowała nas na każdym kroku, plus zajęcia na sali ćwiczeń ze sobą i na sobie np. bańki, iniekcje itp. I to wszystko dawało, że po szkole jak się szło do pracy to każda wiedziała na czym ona tak na prawdę polega. Z nami nikt się nie pieścił, trzeba było być twardym, po mimo różnych upokorzeń w szkle. Jednak wspominam z sentymentem koleżanki i nauczycieli niektórych, bo o niektórych lepiej nie pamiętać.

• To tak jakby porównywać lata socjalizmu w Polsce, do stanu obecnego. Nie wszystko wtedy było wspaniałe i teraz, też nie wszystko jest. Studia wtedy też były inne i nauka zawodu była inna i my byliśmy inni, co nie znaczy, że gorsi. Nie było asystentek pielęgniarek, nie było tyle pomocniczego personelu, pielęgniarka musiała umieć i robić za trzech, dlatego nauka wyglądała inaczej. Bez sensu jest ta przepychanka. Pozdrawiam, pielęgniarka na emeryturze z prawie 50-letnim stażem.

• O tak, LM to kuźnia wysokich kadr pielęgniarskich, wyrabiały szacunek i empatię do pacjenta. Dzisiejszy personel pielęgniarski a i lekarski nastawieni na mega komercję, a pacjent, który jest głównym podmiotem ich pracy pozostaje trochę sam sobie i musi być pokorny. A co na to rzecznik praw pacjenta? Zdarzają się pielęgniarki i lekarze z powołania, ale to zapewne promil całości. MZ to twór, który nie czuje indywidualnego pacjenta, widzi tylko system, w którym pacjent jest kruszyną bez głosu.

Dołącz do naszej grupy na Facebooku: „Jestem pielęgniarką/rzem po Liceum Medycznym i MSZ. Jestem z tego dumna/y!” i powspominaj dawne czasy.