Siła samorządu powinna wynikać również z otwartości na krytykę i gotowości do rozmowy z własnymi członkami.
Uważam, że siła samorządu powinna wynikać również z otwartości na krytykę i gotowości do rozmowy z własnymi członkami. Chciałbym, aby artykuł stał się początkiem takiej dyskusji – również z możliwością przedstawienia na Państwa łamach [pielęgniarki.info.pl] stanowiska przedstawicieli samorządu.
To tekst, który stawia kilka niewygodnych pytań: czy pielęgniarki wiedzą, kto reprezentuje je w samorządzie i jak wyglądają wybory, czy izby wystarczająco skutecznie informują swoich członków, czy zasady dotyczące PWZ emerytowanych pielęgniarek wymagają zmiany oraz czy przy obowiązkowym członkostwie i składkach członkowie otrzymują wystarczająco czytelną informację o działalności swojego samorządu.
Pierwszy fragment artykułu został opublikowany w artykule pt. Izby są dla pielęgniarek. Może jednak pielęgniarki dla izb. (1) Drugą część tekstu została udostępniona w artykule pt. Izby są dla pielęgniarek. Może jednak pielęgniarki dla izb. (2) Natomiast trzecia część w artykule pt. Izby są dla pielęgniarek. Może jednak pielęgniarki dla izb. (3) Zapraszamy do lektury.
A może izba czasem powinna przyjechać do nas?
Dlaczego kontakt z samorządem zawsze ma polegać na tym, że pielęgniarka przychodzi do izby? Może przedstawiciele izb powinni regularnie pojawiać się w szpitalach, POZ-ach, ZOL-ach, DPS-ach czy hospicjach. Nie na uroczystości. Nie po zdjęcie. Nie po to, żeby wręczyć odznaczenie.
Usiąść przy stole i zapytać: co wam najbardziej przeszkadza w pracy? Gdzie czujecie się pozostawieni sami sobie? W czym możemy pomóc?
Mam podejrzenie, że godzina takiej rozmowy powiedziałaby o realnych problemach naszego środowiska więcej niż niejedno oficjalne sprawozdanie.
Gdzie jest izba, kiedy robi się naprawdę źle?
To dla mnie pytanie ważniejsze od wysokości składki. Pielęgniarka zostaje sama z trudnym dyżurem. Dostaje polecenie, co do którego ma wątpliwości. Dochodzi do zdarzenia medycznego. Pacjent lub członek rodziny staje się agresywny. Pojawia się problem odpowiedzialności zawodowej.
Co wtedy robimy? Pytamy koleżankę. Piszemy na grupie. Szukamy odpowiedzi w Internecie. Dzwonimy do znajomego.
A jednym z pierwszych odruchów powinno być: zadzwonię do swojej izby.
Ustawa daje członkom prawo do korzystania z pomocy izb w podnoszeniu kwalifikacji, ochronie właściwych warunków wykonywania zawodu, pomocy prawnej i działalności samopomocowej. Jeżeli pielęgniarka nie wie, że może z takiej pomocy skorzystać, problemem nie zawsze jest brak oferty. Czasem problemem jest to, że informacja o niej nie dociera tam, gdzie powinna.
Sto punktów. Oby nie sto papierów
Od 2026 roku funkcjonuje również system punktów edukacyjnych. Pierwszy pięcioletni okres rozliczeniowy trwa do końca 2030 roku, a realizację obowiązku doskonalenia potwierdza uzyskanie 100 punktów.
Kierunek jest zrozumiały. Medycyna zmienia się zbyt szybko, żeby wiedza ze szkoły czy studiów wystarczyła na trzydzieści lat pracy.
Mam tylko nadzieję, że nie stworzymy systemu, w którym najważniejsze będzie posiadanie certyfikatu, a nie rzeczywiste zdobycie kompetencji.
Pielęgniarka po szkoleniu powinna następnego dnia umieć zrobić coś lepiej przy pacjencie. Jeżeli będzie miała sto punktów, ale nie będzie potrafiła powiedzieć, czego się nauczyła, to gdzieś po drodze zgubiliśmy sens. (…)
Piąty fragment powyższego tekstu opublikujemy w poniedziałek 5 października 2026 roku o godz. 8.00.
Dawid Czajka mgr pielęgniarstwa, specjalista pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki oraz pielęgniarstwa rodzinnego, ratownik medyczny.
