Jak pielęgniarka, w sposób skuteczny, powinna dochodzić swoich roszczeń finałowych związanych z zaszeregowaniem w siatce płac przez pracodawcę.
W ostatnich latach kwestia wynagrodzeń pielęgniarek stała się jednym z kluczowych tematów debaty publicznej dotyczącej ochrony zdrowia w Polsce. Wraz ze wzrostem oczekiwań wobec personelu medycznego oraz rosnącą odpowiedzialnością spoczywającą na pielęgniarkach coraz wyraźniej podnoszony jest problem adekwatnego wynagradzania za pracę. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych zagadnień, które coraz częściej pojawia się w debacie publicznej, jest obowiązująca „siatka płac” wynikająca z ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych.
Jej celem było uporządkowanie płac i powiązanie ich z faktycznymi kwalifikacjami pracowników, natomiast po kilku latach jej stosowania można pokusić się o stwierdzenie, że wywołała ona jedynie wewnętrzne napięcia w środowisku pielęgniarskim i przerzuciła problem prawidłowej wykładni przepisów na wymiar sprawiedliwości. Bo w praktyce okazuje się, że wiele pielęgniarek, mimo posiadania wyższych kwalifikacji w postaci posiadanego tytułu magistra i specjalizacji, jest zaszeregowana do niższej grupy płacowej aniżeli wynika to z ustawy. Niezgodność ta skutkuje realną stratą finansową, która w skali roku może sięgać kilkunastu tysięcy złotych.
Problemem tym szczególnie dotknięte są pielęgniarki pracujące od lat w tym samym miejscu, gdzie pracodawcy niechętnie aktualizują zaszeregowanie, mimo przedstawienia potwierdzeń uzyskania nowych kwalifikacji. Celem niniejszego artykułu jest szczegółowe wyjaśnienie obowiązujących przepisów, omówienie orzecznictwa, wskazanie możliwych roszczeń oraz przedstawienie praktycznej ścieżki działania dla pielęgniarek niesłusznie zaszeregowanych do niższych grup płacowych. (…)
Cały materiał dostępny w wydaniu elektronicznym gazety, w artykule pt. Między ustawą a rzeczywistością: dlaczego magister i specjalizacja nadal nie zawsze oznaczają wyższą pensję?
