Historia walki pielęgniarki, z ponad 40 letnim stażem pracy, z nierównym traktowaniem w zatrudnieniu.
Publikujemy fragment uzasadnienia do wyroku Sądy Najwyższego z lipca 2026 roku.
(…) Z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wynikało, że skarżąca szpital pielęgniarka legitymuje się wieloletnim, nieprzerwanym doświadczeniem zawodowym w zakresie pielęgniarstwa, wykonywanym niezmiennie na przestrzeni niemal czterech dekad w podmiotach leczniczych zlokalizowanych.
Powódka rozpoczęła zatrudnienie w zawodzie pielęgniarki w dniu 5 września 1985 r. W dniu 30 marca 2023 r. strony rozwiązały umowę o pracę za porozumieniem, co związane było z przejściem powódki na emeryturę.
Jednakże już z dniem 31 marca 2023 r. powódka została ponownie zatrudniona przez pozwanego na stanowisku starszej pielęgniarki, przy czym jej stanowisko zostało zakwalifikowane do grupy zawodowej nr 6 zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych.
W ramach zatrudnienia u pozwanego, powódka wykonywała swoje obowiązki nieprzerwanie w Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii, piastując stanowisko starszej pielęgniarki. Jej status zawodowy był każdorazowo formalizowany aneksami do umowy o pracę, w których jednoznacznie wskazywano przyporządkowanie powódki do grupy płacowej nr 6, odpowiadającej jej kwalifikacjom zawodowym.
Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazał, że powódka legitymuje się średnim wykształceniem medycznym – w 1985 r. ukończyła Liceum Medyczne, uzyskując tytuł pielęgniarki dyplomowanej.
W toku dalszego zatrudnienia podnosiła swoje kwalifikacje zawodowe głównie przez krótkoterminowe kursy i szkolenia specjalistyczne.
W szczególności, w okresie od 26 marca 2009 r. do 23 maja 2009 r., odbyła kurs z zakresu podstaw dializoterapii, a w dniu 6 maja 2010 r. ukończyła kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa anestezjologicznego i
intensywnej opieki.
Ponadto regularnie uczestniczyła w jednodniowych szkoleniach doskonalących, m.in. w zakresie leczenia ran (2007), samokontroli glikemii (2008), zapobiegania zakażeniom (2013, 2014), realizacji zleceń lekarskich i podawania leków (2016), a także przetaczania krwi i jej składników (w latach: 2007, 2011, 2016, 2021).
Naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu powódka upatrywała w tym, że ustawodawca zaszeregował indywidualnie pielęgniarki jedynie według kryterium wykształcenia bez związku z zakresem obowiązków. W ocenie powódki, wynagrodzenie zasadnicze powinno być ustalane indywidualnie w oparciu o doświadczenie zawodowe oraz jakość pracy świadczoną przez poszczególnego pracownika.
Skarżąca szpital pielęgniarka, pomimo ciążącego na niej obowiązku dowodowego, nie wykazała, by wykonywała obowiązki tożsame w sensie rzeczywistym (a nie tylko nominalnym) z obowiązkami pielęgniarek przypisanych do grupy 2 zgodnie z ustawą o wynagrodzeniach.
Sąd Rejonowy słusznie zauważył, że powódka nie była angażowana w opracowywanie procedur medycznych, nie pełniła funkcji dydaktycznych, nie była też odpowiedzialna za nadzór nad innymi pielęgniarkami, co różniło ją od osób z wykształceniem magisterskim i specjalizacją.
To zaś wiązało się bezpośrednio z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Sąd Rejonowy w swoich ustaleniach przytoczył również dokumentację aneksów płacowych z lat 2021-2023, z której jednoznacznie wynikało, że skarżąca szpital pielęgniarka przypisana była do grupy 6, co odpowiadało jej wykształceniu (licencjat pielęgniarstwa, brak specjalizacji).
Tymczasem grupa 2, do której odwoływała się skarżąca, dotyczy wyłącznie pielęgniarek z tytułem magistra oraz specjalizacją, co potwierdza literalna treść załączników do ustawy. Ustalenie to, poparte dokumentami oraz zeznaniami kadry zarządzającej, było jednoznaczne i nie zostało skutecznie zakwestionowane. (…)
Pielęgniarka odwołała się do Sądu Okręgowego…
Ciąg dalszy nastąpi…
