Zdaniem pielęgniarki: "Dostałam wiadomość od pana Jakuba, ratownika medycznego, dziękuję – zapytał: "Co Ty kobieto wiesz o ratowaniu życia??? W karetkach się życie ratuje…"

3 min czytania
AktualnościZdaniem pielęgniarki - Monika Drobińska
Zdaniem pielęgniarki: "Dostałam wiadomość od pana Jakuba, ratownika medycznego, dziękuję – zapytał: "Co Ty kobieto wiesz o ratowaniu życia??? W karetkach się życie ratuje…"

     

ZDANIEM PIELĘGNIARKI

Dzisiejszy post, będzie po trosze "na zamówienie".
Staram się czytać wszystkie wiadomości, w miarę możliwości, na większość odpowiadam, hejterów ignoruję…

Dostałam wiadomość od pana Jakuba, ratownika medycznego, dziękuję – zapytał:
"Co Ty kobieto wiesz o ratowaniu życia??? W karetkach się życie ratuje…"

Hmmmmmmmmm
Nie tylko w karetkach Panie Jakubie.
Troszeczkę pokory i szacunku dla innych zawodów.
Niech Pan szanuje moje pielęgniarkowanie, tak jak ja szanuję Pana… pracę w systemie ratownictwa.
Bo wie Pan… Jeszcze nie tak dawno temu, zasuwałam w pogotowiu, dodatkowo, nie tylko na ówczesnej erce, ale także na ówczesnym ratowniczym… (zespół ratowniczy to pielęgniarka, ratownik i kierowca, a w erce jeszcze lekarz), a Pan nie zna pracy na intensywnej terapii i bloku…

Nie będę się licytować…
Wspomnę tylko orzechowe oczy kilkumiesięcznego dziecka, które do dziś nawiedzają mnie w snach…

Dzień był jak co dzień… Dostaliśmy transport z SOR-u do szpitala na drugi koniec miasta, do kliniki dziecięcej…
Mieliśmy kilkumiesięczne dziecko, które ogromny pies wyjął za główkę z wózka. Lekarz rodzinny swoim samochodem, razem z rodzicami przywiózł dziecko do najbliższego szpitala…
My, po zabezpieczeniu, mieliśmy przetransportować do kliniki dziecięcej.

Duże miasto. Godziny szczytu. Korki.
Drugi koniec metropolii…

Dziecko było zaopatrzone, jednak mniej więcej w połowie drogi nagle rozsypało nam się wszystko, co mogło w małym ciałku.
Wspólnie z kolegami – lekarzem i ratownikiem (w tym zespole zawsze decyzje podejmowaliśmy wspólnie), prosząc oczywiście przez radio o zgodę oraz anestezjologa na podjazd do karetki, postanowiliśmy zrobić przystanek w innym szpitalu dziecięcym, w którym jednak nie było neurochirurgii (mijaliśmy go "po drodze").
Dojechaliśmy do nich, w trakcie reanimacji.
Po mniej więcej godzinie, ruszyliśmy do kliniki, z której anestezjologiem byliśmy w kontakcie. Wiedzieliśmy, że jedziemy wprost na blok, że czekają na nas przygotowani, umyci…

Mój syn był malutki, miał kilka miesięcy, dopiero, co wróciłam na dyżury… Wszyscy w zespole mieliśmy malutkie dzieci.
Wszyscy, jak się potem okazało, w myślach się modliliśmy, jednocześnie… walcząc…
Po ujechaniu dwóch przecznic, maleńkie ciało znowu się zbuntowało – nie wracaliśmy już, postanowiliśmy jechać, nawet reanimując po drodze, do kliniki. Tam przecież na nas czekali…

I tak kilka razy.
Kiedy, dziś wspominam, wiem, że wszystko co robiliśmy w pędzącym mercedesie, wśród przekleństw kolegi kierowcy, robiliśmy w ciszy…

Bez słów…

Pełni nie tylko nadziei, ale i wiary, w siebie, w nas, w dobrze wykonany kawał ciężkiej roboty, przekazywaliśmy dziecko wprost na salę operacyjną…

Sale mają częściowo przeszklone drzwi…
Nagle z uczestników tragedii, staliśmy się mimowolnymi obserwatorami…
To dziecko… Było nasze…

Patrzyliśmy jak zespól anestezjologiczny robi dokładnie to, co my przed kilkoma minutami…
I widzieliśmy, długą prostą na monitorze… I ciemny, wyłączony monitor…

Czworo dorosłych ludzi, starych wyjadaczy, z co najmniej kilkuletnim doświadczeniem w PR, stało przed szpitalem, paliło papierosy, bez słów…

Jeszcze wielokrotnie na dyżurach analizowaliśmy każdą naszą decyzję, każde posunięcie…

Orzechowe oczy, czasem mnie nawiedzają we śnie…

Proszę panie Jakubie,nie pytać, co wiem o pogotowiu…
Sporo…
Dużo…

A jednak pomimo tej wiedzy, nigdy nie odważyłabym się na zadanie komukolwiek takiego pytania, jakie Pan zadał mnie…

Wypadki, wybuch gazu, topielcy, wisielcy, poparzeni, upadki z wysokości, zawały, pchnięcia nożem, postrzały, nieprzytomni, astmatycy bez żył, reanimacje, dzieci i dorośli… Zdarzenia, w których brakowało nam sprzętu i ludzi… Potrącenia…
Pobicia… Okrutne gwałty, nie tylko na dorosłych…

To tyle Panie Jakubie…

Monika Drobińska, 2 kwietnia 2017 r.

Zobacz inne felietony Moniki Drobińskiej

 

Oceń artykuł

Średnia ocen: 0 / 5. Ilość głosów: 0

Bądź pierwszym, który oceni wpis

8988 artykułów

O autorze

Czynny zawodowo specjalista w dziedzinie pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej terapii. Były członek Okręgowej i Naczelnej Izby oraz delegat na Zjazd Krajowy samorządu zawodowego. Założyciel Ogólnopolskiego Portalu oraz Gazety Pielęgniarek i Położnych.
Artykuły
Zobacz także
AktualnościDodatki

Pielęgniarki – warto iść na L4 lub być w ciąży.

2 min czytania
Dodatki dla pielęgniarek i położnych podnoszą podstawę zasiłków chorobowych i emerytur oraz średniej za urlop wypoczynkowy Redakcja Ogólnopolskiego Portalu Pielęgniarek i Położnych…
Aktualności

Pielęgniarki – co się dzieje z naszym zawodem.

2 min czytania
Pielęgniarka licencjat i specjalista – nadal pracuję przy łóżku chorego Publikujemy wypowiedzi pielęgniarek pod postem na fanpage Ogólnopolskiego Portalu Pielęgniarek i Położnych….
AktualnościPraktyka zawodowa

Pielęgniarka – nazywają nas: stare, grube, wredne pielęgniary.

2 min czytania
Pielęgniarka – zmieniłam się nie do poznania Publikujemy wypowiedź jednej z pielęgniarek pod postem na fanpage Ogólnopolskiego Portalu Pielęgniarek i Położnych. Jestem…
Komentarze