Sąd Rejonowy i Okręgowy stanął po stronie pielęgniarki – (30 tys. złotych odszkodowania za 16 miesięcy obniżonego wynagrodzenia). Sprawę rozpatrywał Sąd Najwyższy.

Redakcja pielegniarki.info.pl cytuje fragment uzasadnienia do wyroku Sądu Najwyższego z listopada 2025 roku. 

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie zasądził od pozwanego Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. na rzecz pielęgniarki 30.643,46 zł brutto tytułem różnicy wynagrodzenia za pracę za okres od lipca 2022 r. do listopada 2023 r. wraz z odsetkami za opóźnienie. Sąd Rejonowy podnosił, iż wynagrodzenie pielęgniarki po 1 lipca 2022 r. było wyższe niż to, które otrzymywała do dnia 30 czerwca 2022 r. Pozwany ustalił jednak powódce niższy od poprzednio określonego współczynnik pracy (1,02 w miejsce 1,06). Zmianie uległa także grupa zawodowa (z 7. na 5.), do której przy ustalaniu wynagrodzenia zasadniczego zaliczono powódkę. 

Przyporządkowując wcześniej powódkę do grupy 7., pracodawca uwzględnił, że posiada ona tytuł magistra pielęgniarstwa i specjalizację. 

Od dnia 1 lipca 2022 r. pracodawca wprowadził odmienne od uprzednio stosowanych zasady kwalifikacji pracowników do poszczególnych grup i uczynił to w oparciu o kwalifikacje, które uznał za wymagane na danym stanowisku, a nie kwalifikacje posiadane, co wpłynęło bezpośrednio na sposób ustalania wynagrodzenia powódki i spowodowało jego pogorszenie. Szpital począwszy od dnia 1 lipca 2022 r. uznał zatem, iż studia magisterskie powódki nie są wymagane na zajmowanym przez nią stanowisku i dlatego zakwalifikował ją do grupy 5. Sąd pierwszej instancji uznał, że pracodawca, wdrażając przepisy ustawy z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, był uprawniony do dokonania oceny kwalifikacji poszczególnych pracowników i określenia na nowo, jakie kwalifikacje są wymagane na danym stanowisku (minimalne) w kontekście załącznika do tej ustawy. 

W ocenie Sądu proces zmiany zasad wynagradzania powódki, jaki nastąpił od dnia 1 lipca 2022 r., wymagał jednak od pracodawcy złożenia wypowiedzenia zmieniającego warunki płacy albo zawarcia porozumienia zmieniającego. 

Tym samym, wobec braku skutecznej zmiany warunków wynagradzania, wynagrodzenie zasadnicze skarżącej pielęgniarki od dnia 1 lipca 2022 r. powinno być określone i obliczane według wskaźnika 1,29 i powinno wynosić 7.304,66 zł brutto (od 1 lipca 2022 r.) i 8.186,53 zł brutto (od 1 lipca 2023 r.) miesięcznie.

Odnosząc się do zarzutów apelującego w zakresie dotyczącym ustalenia stanu faktycznego, Sąd Okręgowy podzielił ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy, jak również rozważania prawne w aspekcie materialnoprawnym.

Zauważył jednak, że w niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie ma nie tyle wykładnia przepisów regulujących sposób ustalania wynagrodzenia zasadniczego pracowników podmiotów leczniczych, w połączeniu z zasadą równego traktowania w zatrudnieniu, co sposób procedowania pozwanego pracodawcy po wejściu w życie ustawy (nowelizacji) z 2022 r. 

Spór w sprawie dotyczył bowiem istotnie tego, czy do powódki zastosowanie powinien mieć punkt 2. Tabeli odpowiadający jej rzeczywistemu, a dotychczas honorowanemu przez pracodawcę, wykształceniu.

Kwestią pierwotną pozostaje jednak ocena czynności, jaką powinien podjąć pracodawca, dokonując zmiany warunków płacy, a której zaniechał. 

Sąd Okręgowy podzielił zapatrywanie Sądu Rejonowego, że wobec braku skutecznej zmiany warunków wynagradzania, wynagrodzenie zasadnicze powódki od dnia 1 lipca 2022 r. powinno być określone i obliczane według wskaźnika 1,29. W związku z uwzględnieniem roszczenia głównego, traci rację bytu, co trafnie zauważył Sąd Rejonowy, roszczenie ewentualne, a przez to, również argumentacja odnosząca się do niego, a związana istotnie z zarzutem naruszenia przez pozwanego zasady równego traktowania w zatrudnieniu. 

Na marginesie Sąd Okręgowy wskazał jednak, że analiza przepisów ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych nie może nastąpić w oderwaniu od zasad uregulowanych Kodeksem pracy, w tym w art. 112 i art. 183c i n. w zw. z art. 32 Konstytucji RP.

Zgodnie z uzasadnieniem projektu analizowanej ustawy, jej celem było zagwarantowanie pracownikom wykonującym zawody medyczne ochrony wynagrodzenia zasadniczego, a dla najmniej zarabiających: stopniowego podwyższania wynagrodzeń w określonej perspektywie czasowej. 

Ustawa nie miała wyłączać stosowania przepisów Kodeksu pracy dotyczących zasad ustalania wynagrodzenia, które może być wyższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze i powinno odpowiadać w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniać ilość i jakość świadczonej pracy. (…) 

Ciąg dalszy nastąpi… 

źródło: sn.pl/sites/orzecznictwo