Jestem pielęgniarką od 20 lat i wiem, że ten tekst nie opowiada o abstrakcji, ale o naszej zwykłej codzienności.
W dniu wczorajszym opublikowaliśmy pierwszą część felietonu pana Dawida Czajki, który we wstępie podkreśla: „poruszam temat trudny, a moim zdaniem zbyt rzadko podejmowany temat wzajemnych relacji w środowisku pielęgniarskim. Dotyczy konfliktów związanych z wykształceniem, wynagrodzeniami, wieloetatowością, rywalizacją zawodową, mobbingiem oraz odpowiedzialnością za atmosferę pracy i bezpieczeństwo pacjentów”.
Zachęcamy do lektury pierwszego fragmentu przedmiotowego felietonu, który zamieściliśmy w artykule pt. Pielęgniarka pielęgniarce katem. Jak własnymi rękami niszczymy godność naszego zawodu. Kolejne części wkrótce na pielegniarki.info.pl.
Poniżej przytaczamy wybrane komentarze odnoszące się do kwestii poruszonych w opublikowanym felietonie, który od wczoraj czytało ponad 100 tys. „widzów” – źródło inf. Facebook.
– Kiedy zaczęłam pracę pół wieku temu studia można było skończyć po pięciu latach pracy od ukończenia szkoły, studiować można było na jedynej uczelni która znajdowała się w Lublinie pracowałam z dziewczynami tzw. asystentkami pielęgniarstwa pomimo ìż trochę mniej zarabiały(wiele lat poniżej średniej krajowej były to pensje głodowe) nie było żadnych podziałów było dobrze
– W każdej pracy są różni ludzie, jedni do bólu uczciwi i dobrzy a drudzy tylko czekają, żeby szpilę wbić w plecy koleżankom czy kolegom .Obecne czasy mają znaczenie ,kiedyś była większa empatia i wrażliwość wzajemnej pomocy . Tylko po co tak się niszczyć.
– Właśnie, pensje były bardzo niskie, pielęgniarki traktowały siebie wzajemnie – całkiem dobrze i pacjent był ważny!
– Ja uważam że to wszystko zabrnęło zbyt daleko i nadal zmierza w złą stronę. Uważam, że podział na grupy był bardzo złym ruchem mimo wszystko. A mam lat pracy 34. Niestety tą krótkowzroczność okazali nam nasi rządzący, którzy chyba nie do końca przewidzieli do jakiej skali ten problem – bądź co bądź wielki się rozpędzi. I nie dlatego mam pretensje o to, że dziewczyny się uczyły i uczą się nadal bo sama skończyłam studia niestety z pedagogiki zdrowia, której nie wiedzieć czemu rządzący nie uznają choć pracuję w poz i tam też wszystko się zaczyna. Jest to rozegrane tragicznie i to należy poprawić jak najszybciej. Tylko oczywiście nie ma pieniędzy.
– Boże słodki kobiety ile w Was jadu. My nie musimy się kochać mamy się szanować! Poszłam na studia pielęgniarskie po powrocie z zagranicy po chamskim potraktowaniu mnie przez leciwy personel w przychodni. Byłam w szoku że można tak podle i z lekceważeniem traktować Pacjentów. Udało mi się skończy studia licencjackie, obroniłam magistra , mam także specjalizację. I wiecie co wcale nie czuję się lepsza od innych, pracuję na internie, jest ciężko, nieraz bardzo. Nie wyobrażam sobie abym mogła zazdrościć moim koleżanka tego że zarabiają więcej niż ja. Jeżeli mają siły i chcą poświęcić swoje życie rodzinne dla mamony to ich sprawa. Mnie wystarczy moje pół etatu. Dla mnie Pacjent jest najważniejszy, lubię dzielić się wiedzą z młodszymi koleżankami, zaś starszym jestem wdzięczna za wprowadzenie mnie do zawodu. Życzę Wam drogie Pielęgniarki oraz sobie także więcej życzliwości, pogody ducha oraz umiejętności cieszenia się z tego co mamy. Serdecznie pozdrawiam.
– Przykre to ale niestety prawdziwe. Przeżyłam to na własnej skórze, tuż przed przejściem na emeryturę.
– Panie Dawidzie, dziękuję za ten artykuł. Jestem pielęgniarką od 20 lat i wiem, że ten tekst nie opowiada o abstrakcji, ale o naszej zwykłej codzienności. To boli, bo to prawda. Ale nie chcę, żeby ta prawda stała się naszym wyrokiem. Pielęgniarstwo pójdzie daleko tylko wtedy, gdy zaczniemy od siebie: gdy w dyżurce będzie miejsce na rozmowę, a nie na obgadywanie; na docenienie, a nie na wyliczanie cudzych błędów; na mądre wsparcie młodych i szacunek dla doświadczonych; na mówienie o pieniądzach bez wstydu i o emocjach bez ironii. Nie musimy być idealne. Możemy być lojalne wobec siebie. Możemy nie powielać krzywdy, którą same znamy. Systemowe niesprawiedliwości są realne i trzeba o nich mówić. Ale nasza siła zaczyna się tam, gdzie kończy się cudza ocena, a zaczyna się nasza solidarność. Kochamy naszą pracę i właśnie dlatego nie pozwólmy, żeby odbierała nam godność po drugiej stronie drzwi. Pacjent ma w nas mieć sojuszniczki… Dziękuję wszystkim pielęgniarkom, które mimo zmęczenia, plotek i niesprawiedliwości każdego dnia wracają na oddział z sercem. To nie naiwność. To odwaga. I to ona może zmienić nasze środowisko, jedna życzliwa zmiana w dyżurce na raz!
źródło: facebook.com/PortalPielegniarekiPoloznych














