Jazda zacznie się wtedy gdy pielęgniarka już pracuje w dwóch szpitalach a ustawa wejdzie w życie…

Poniżej cytujemy fragment uwag Polskiej Federacji Szpitali (PFS) do projektu ustawy regulującej między innymi zasady zatrudniania pielęgniarek i położnych. Uwagi dotyczą zgody na zatrudnienie w kolejnym szpitalu. O tym pisaliśmy w artykule pt. Przychodzi pielęgniarka po zgodę na pracę w kolejnym szpitalu. Ustawa została uchwalona przez sejm w dniu 22 października 2026 roku i będzie przedmiotem prac legislacyjnych w Senacie.

Zapraszamy użytkowników pielegniarki.info.pl do działu Nowe zasady zatrudniania pielęgniarek, w którym na bieżąco publikujemy nowe informacje.

Zachęcamy do udziału w sondzie pod artykułem, w której można wyrazić swoja opinię w sprawie zgód na pracę w kolejnym szpitalu.

Zatem przejdźmy do uwag Polskiej federacji Szpitali…

6. Zgoda pierwszego pracodawcy. Art. 132aa ust. 6

Przepis. Projekt uzależnia podjęcie przez osobę wykonującą zawód medyczny zaangażowania u kolejnego świadczeniodawcy od zgody podmiotu, u którego osoba ta jest zaangażowana w pierwszej kolejności. Odmowa ma być uzasadniona niezaspokojonymi potrzebami kadrowymi tego podmiotu. Projekt nie określa terminu na rozpatrzenie wniosku, skutku bezczynności ani trybu weryfikacji odmowy.

Zakres zastosowania. Wymóg zgody dotyczy sytuacji, w której dana osoba udziela świadczeń szpitalnych lub ambulatoryjnych u świadczeniodawcy posiadającego umowę z zakresu leczenia szpitalnego i podejmuje zaangażowanie u kolejnego świadczeniodawcy o takiej samej charakterystyce. Jeżeli kolejny podmiot nie posiada umowy z zakresu leczenia szpitalnego, zgoda nie jest wymagana. Warunek działa więc po obu stronach relacji.

Nierozstrzygnięte pozostają natomiast dwie kwestie.

Projekt nie wskazuje kryterium ustalenia, który podmiot jest tym pierwszym: czy rozstrzyga data zawarcia umowy, największy wymiar zaangażowania, czy wskazanie samego zainteresowanego. Nie przesądza również, czy wymóg obejmuje wszystkie formy zaangażowania, czy wyłącznie stosunek pracy. Pytanie o sposób ustalenia podmiotu, którego zgoda będzie potrzebna, zadali Ministerstwu Zdrowia partnerzy społeczni podczas posiedzenia Trójstronnego Zespołu do Spraw Ochrony Zdrowia w dniu 6 sierpnia 2026 r.

Adresat normy nie jest w stanie ustalić, kto w jego przypadku będzie podmiotem uprawnionym do sprzeciwu, a od tego zależy cała organizacja obsady.

Uwagi poniżej odnoszą się do każdego z możliwych odczytań, ponieważ przy każdym z nich skutek dla dostępności świadczeń jest negatywny, różni się jedynie tym, kogo dotyka. Przesłanka odmowy jest pozorna. Niezależnie od tego, który podmiot uzyska pozycję rozstrzygającą, jedyna przewidziana przesłanka, czyli niezaspokojone potrzeby kadrowe, jest często spełniona.

Skala czyni z tego problem systemowy, a nie kontraktowy. Liczba wymaganych zgód odpowiada liczbie zaangażowań w całym sektorze, a każda z nich wymaga odrębnej decyzji podmiotu trzeciego. Przy braku kryterium ustalenia podmiotu podstawowego do sporów o

treść rozstrzygnięcia dołączą spory o samą właściwość, zanim ktokolwiek zbada, czy odmowa była zasadna.

W konsultacjach wskazywano ponadto, że część projektowanych rozwiązań pozostaje w kolizji z prawem pracy i naraża podmioty lecznicze na roszczenia z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu.

Uwaga ta dotyczy w szczególności różnicowania sytuacji osób zatrudnionych w zależności od decyzji podmiotu trzeciego, na którą ani osoba zainteresowana, ani kolejny pracodawca nie mają wpływu, oraz braku możliwości wykazania obiektywnego kryterium takiego różnicowania w ewentualnym sporze.

Skutek dla pacjenta. Dostępność procedury w ośrodku dysponującym wyposażeniem i doświadczeniem może zależeć od decyzji ośrodka, który tego wyposażenia nie ma. W takiej sytuacji podmiot, który zatrzymuje specjalistę odmową zgody, nie zwiększa przez to liczby świadczeń udzielonych pacjentom, ponieważ nie dysponuje odpowiednimi zasobami.

Brak drogi weryfikacji. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne wyłącznie w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Tutaj ustawa jedynie upoważnia do ograniczenia, a rozstrzyga o nim inny świadczeniodawca, dla którego osoba ubiegająca się o zgodę stanowi zasób kadrowy, a podmiot zamierzający ją zaangażować jest konkurentem.

Projekt nie różnicuje przy tym formy własności podmiotu udzielającego zgody, a każdy z wariantów pogłębia problem inaczej. Jeżeli zgody udziela podmiot publiczny, jego rozstrzygnięcie nie jest decyzją administracyjną, nie stosuje się do niego przepisów o postępowaniu administracyjnym i nie przysługuje od niego ani odwołanie, ani skarga do sądu administracyjnego.

Jeżeli zgody udziela podmiot niepubliczny, ustawa powierza rozstrzyganie o cudzej działalności gospodarczej oraz o możliwości wykonywania zawodu przez osobę trzecią podmiotowi niewykonującemu żadnej funkcji publicznej.

W obu wariantach ani osoba, której odmówiono, ani podmiot zamierzający ją zaangażować nie dysponują środkiem prawnym.

Postulat. określić ustawowe kryterium ustalania podmiotu podstawowego oraz przesądzić, po której stronie relacji działa warunek posiadania umowy z zakresu leczenia szpitalnego i czy wymóg obejmuje wszystkie formy zaangażowania. Powiązać przesłankę odmowy z mierzalnym niedoborem obsady w konkretnej komórce organizacyjnej. Wprowadzić termin na rozpatrzenie wniosku ze skutkiem zgody w razie jego bezskutecznego upływu.

Przesądzić charakter prawny rozstrzygnięcia i wskazać organ właściwy do jego weryfikacji, tak aby stronom przysługiwał środek prawny niezależnie od formy własności podmiotu udzielającego zgody. (…)

Zachowano oryginalną pisownię.

źródło: pfsz.org – 14 sierpnia 2026 roku